Sömdu um reglu­legar sam­farir í ár eftir sam­búðar­slit

Þetta kemur fram í dómi Héraðsdóms Reykjaness, sem kveðinn var upp þann 5. febrúar og birtur í dag.

Í honum er málsatvikum lýst þannig að fólkið hafi verið í sambúð um nokkurra ára skeið frá árinu 2013 og eigi saman eitt barn.

„Stefnda segir að er hún og stefnandi hafi kynnst hafi stefnandi verið að missa húsnæði sitt en hann hafi um margra ára skeið verið tekjulaus iðjuleysingi og drykkjumaður, sem stefnda hafi haldið uppi allan sambúðartímann, en hún hafi haft góðar tekjur og allt aflafé hennar hafi runnið til heimilisins.“

Keypti fasteign og félag

Árið 2014 hafi konan keypt fasteign fyrir 41 milljón króna, hún hafi greitt kaupsamningsgreiðslu upp á 6,5 milljónir en kaupverðið að öðru leyti fjármagnað með láni með veði í fasteigninni. Farið hafi verið í umtalsverðar framkvæmdir, meðal annars við að útbúa útleiguíbúðir í fasteigninni, sem hafi verið unnar af manninum og manna á hans vegum.

Þá hafi konan keypt einkahlutafélag árið 2017, sem hafi átt atvinnuhúsnæði sem maðurinn breytti í íbúðarhúsnæði. Þar hafi þau búið saman frá árinu 2017 til sambúðarslita.

Harla óvenjulegur samningur

Þá segir að í málinu liggi fyrir ljósrit samkomulags fólksins um fjárskipti vegna sam-búðarslita, undirritað í mars 2021, en ágreiningur þess hverfist meðal annars um það hvort það samkomulag sé í gildi. 

Samkvæmt samningnum skuli ofangreindum eignum skipt til helminga en þó með nánar tilgreindum skilyrðum, meðal annars að konan skuli hirða 12 milljónir króna af hreinni eign fyrir skiptin. Þá segir eftirfarandi í samkomulaginu:

„Þrátt fyrir að sambúðarslit séu skv. þessu yfirvofandi, munu aðilar reyna eftir fremsta megni að eignast annað barn saman, að lágmarki næstu 12 mánuði frá þessu samkomulagi. skuldbindur [maðurinn] sig til að reyna að frjóvga egg [konunnar] þegar [konan] er með egglos, 5 daga í mánuði x 12 mánuði. Ef ekki liggja fyrir öruggar sannanir um að [konan] sé með barni eftir 12 mánuði, þá skuldbindur [maðurinn] sig til, ef [konan] óskar eftir því, sæði úr sér til tæknifrjóvgunar. Samkomulag er um að hvor aðili geti ekki gert nokkrar fjárkröfur á hinn vegna tæknifrjóvgunarmeðferðarinnar, s.s. lækniskostnað og slík gjöld hverju sem þau nefnast. [Konan] fellur frá meðlagsgreiðslum frá [manninum], með nýbura.“

Strikað yfir ákvæðið en maðurinn til í tæknifrjóvgun

Konan byggði sýknukröfu sína á því að strikað hefði verið yfir ofangreind ákvæði um barneignir án vitundar hennar og samningurinn í heild væri því ógildur.

Í dóminum segir að miðað við framburð fólksins og gögn málsins liggi ekki fyrir með óyggjandi hætti hvernig yfirstrikun ákvæðanna kom til og konan því ekki sýnt fram á að það hafi verið gert án hennar vitundar eða vilja.

Þá bendi eftirfarandi atvik og samskipti fólksins ekki til þess að konan hafi litið svo á að samkomulagið hefði ekki gildi. Konan hafi sagst fyrir dómi hafa talið að maðurinn væri bundinn við ákvæðið og miðað við samskipti þeirra varðandi það, sem væru til, um að hann kæmi með henni í tæknifrjóvgun á Spáni, hlyti hann einnig að hafa talið að svo væri. Þessi samskipti hafi ekki verið lögð fram í málinu en ekki verði annað ráðið af framburðum fólksins en að þrátt fyrir yfirstrikunina hafi maðurinn verið tilbúinn til að standa við að fara með konunni í tæknifrjóvgun á Spáni, enda hafi hann borið fyrir dómi að konan hefði óskað eftir þessu við sig. Því verði ekki séð hvernig yfirstrikunin hafi átt að valda ógildi samkomulagsins.

Með vísan til þessa og atvika málsins almennt var fallist á kröfu mannsins um greiðslu 12,6 milljóna króna. Þá var konunni gert að greiða manninum 800 þúsund krónur í málskostnað.