Setur reglur um hverjir geta sprautað fylliefnum í varir

Í Kompás á dögunum var fjallað um hætturnar sem geta falist í því að hér á landi gilda engar reglur um hverjir mega sprauta fylliefni í varir eða andlit annarra. Læknar segjast ítrekað og í áraraðir hafa kallað eftir reglum um efnin, án árangurs.

Heilbrigðisráðherra sagðist í samtali við fréttastofu fagna umræðunni. Hann liti málið alvarlegum augum og ætlaði að setja reglur um notkun fylliefna. Nú hafa drög að reglugerð verið samin í ráðuneytinu og lögð fram til umsagnar.

Með þeim er stefnt að því að takmarka heimildir til að veita tilteknar meðferðir til útlitsbreytinga og sem eru án læknisfræðilegs tilgangs, við tilteknar löggiltar heilbrigðisstéttir og eftir atvikum sérfræðinga innan þeirra, til að tryggja hagsmuni og öryggi sjúklinga.

Í drögunum er að finna ákvæði um heimild tiltekinna heilbrigðisstétta til að veita tilteknar meðferðir til útlitsbreytinga án læknisfræðilegs tilgangs, skilyrði fyrir veitingu þjónustunnar, upplýsingaskyldu veitenda þjónustunnar, ákvæði um samþykki og afturköllun þess, ásamt ákvæði um bann við veitingu hættulegra meðferða.

Þar að auki kveða reglugerðardrögin á um eftirlit landlæknis og Lyfjastofnunar, nauðsynlegar tryggingar þjónustuveitenda og viðurlög við brotum samkvæmt reglugerðardrögunum. Við gerð reglugerðardraganna var litið til löggjafar á Norðurlöndunum sem og umræðunnar í þjóðfélaginu síðustu ár.

Þurfa að hafa fullnægjandi menntun

Í nýrri reglugerð segir að einungis læknum með sérfræðileyfi frá embætti landlæknis í húðlækningum eða lýtalækningum sé heimilt að veita meðferð til útlitsbreytingar, meðal annars í fegrunarskyni, sem felur í sér inndælingu á lyfjum eða lækningatækjum sem og innsetningu hluta undir húð.

„Læknum, tannlæknum og hjúkrunarfræðingum sem búa yfir haldbærri þekkingu og reynslu á veitingu meðferða á grundvelli reglugerðar þessarar er þó heimilt að veita slíkar meðferðir á eigin ábyrgð á heilbrigðisstofnun eða starfsstofu með leyfi frá landlækni.

Viðkomandi skulu hafa fullnægjandi menntun í líffærafræði og líkamsbyggingu og hafa sótt sér viðbótarþjálfun sem varðar þær meðferðir sem þeir hyggjast veita. Embætti landlæknis skal hafa staðfest að skilyrði um faglegar lágmarkskröfur til reksturs slíkrar heilbrigðisþjónustu séu uppfylltar.

Greina skal frá áhættunni

Læknum, tannlæknum, hjúkrunarfræðingum og sjúkraliðum sem búa yfir haldbærri þekkingu og reynslu er heimilt að veita meðferðir samkvæmt reglugerð þessari, undir eftirliti og á ábyrgð þeirra sem hafa heimild til meðferðanna samkvæmt reglugerðinni.

Þá hvílir sú skylda að upplýsa skal hvern þann sem hyggst ganga undir meðferð án ætlaðs læknisfræðilegs tilgangs bæði munnlega og skriflega um meðferðina sem um ræðir. Þar skal greina frá eðli meðferðar og líklegri niðurstöðu með skýrum hætti, mögulegum aukaverkunum, allri áhættu sem fylgt getur meðferð, og öðru sem tilefni er til að upplýsa sjúkling um, svo sem mögulega fylgikvilla til lengri eða skemmri tíma og tíðni þeirra.

Heilbrigðisstarfsmanni ber að tryggja sjúklingi nægan tíma til að kynna sér upplýsingar um meðferð áður en hann samþykkir meðferð. Ef heilbrigðisstarfsmaður sem veitir meðferðir án ætlaðs læknisfræðilegs tilgangs verður þess áskynja að sjúklingi sé ókunnugt um einhvern þátt tengdan meðferð sem gæti skipt máli fyrir ákvörðun sjúklings ber honum að upplýsa sjúkling sérstaklega um þá þætti.

Upplýst samþykki skuli liggja fyrir

Meðferð án ætlaðs læknisfræðilegs tilgangs má aldrei veita nema með upplýstu samþykki sjúklings. Með samþykki sínu staðfestir sjúklingur einnig að hann hafi verið upplýstur um mögulega áhættu sem felst í meðferð.

Sjúklingur getur afturkallað samþykki sitt hvenær sem er. Skal þá samstundis stöðva meðferð og ekki haldið áfram nema nýtt samþykki sé veitt. Ávallt er heimilt að neita sjúklingi um meðferð án ætlaðs læknisfræðilegs tilgangs.

• Reglugerð_um_takmarkanir_á_útlitsbreytandi_meðferðum_án_læknisfræðilegs_tilgangsDOCX46KB
  Sækja skjal