Ein­hliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja

Það hefur vart farið fram hjá þeim sem fylgjast með opinberri umræðu hér á landi að samstillt átak virðist vera í gangi til að flæða yfir skoðanasíður miðlanna með fordæmingum á Ísrael. Færri virðast skrifa sem standa með Ísrael, en það er mikilvægt að fólk sem les þessar greinar fái upplýsingar frá þeim sem líta málið öðrum augum.

Ég svaraði grein Hjálmtýs Heiðdals, formanns Félagsins Ísland–Palestína í gær en þar leyfði hann sér að skipta öllum sem efast um málflutning hans í hópa fáfróðra, rasista eða bókstafstrúaðra.

Á sama tíma birtist enn eitt opna bréfið á sama miðli, nú frá Halldóru Haraldsdóttur. Halldóra skrifar undir sem fyrrverandi dósent og stillir upp formlegri heimildaskrá í lokin. Maður hefði haldið að fræðimaður myndi beita lágmarks heimildarýni áður en hann tekur tölur frá samtökum sem stjórnað er með harðri hendi af Hamas og birtir þær sem óyggjandi sannleika. En þegar betur er að gáð hrynur þetta yfirbragð eins og spilaborg.

Helsta heimild Halldóru fyrir mannfallstölum er palestínska ríkisfréttastofan WAFA. En hvaðan fær WAFA sínar tölur? Beint frá heilbrigðisráðuneytinu á Gaza, sem lýtur fullri stjórn Hamas. Eins og óháðir fréttamiðlar á borð við Associated Press (AP) hafa margbent á, gera þessar tölur engan greinarmun á óbreyttum borgurum og vopnuðum liðsmönnum hryðjuverkasamtaka. Hver sá vígamaður sem fellur með vopn í hönd er skráður sem fórnarlamb stríðsins. Engu er heldur svarað um allan þann fjölda sem fallið hefur fyrir heimatilbúnum eldflaugum vígahópanna sjálfra sem sprungið hafa inni á Gaza. Að taka tölur frá stríðsaðila sem óyggjandi staðreyndir stenst enga fræðilega kröfu.

Þá er tímatalið látið hefjast 7. október 2023, en algerlega þaggað niður hvað raunverulega hratt þessum atburðum af stað: að þúsundir vígamanna ruddust yfir landamærin, myrtu yfir 1.200 manns af botnlausri grimmd og rændu hundruðum gísla. Hvaða ríki í heiminum hefði setið hjá aðgerðalaust eftir slíka árás? Að krefjast friðar án þess að fordæma þau óhæfuverk sem hófu stríðið er í besta falli sjálfsblekking.

Í greininni er einnig tíunduð eyðilegging innviða, en höfundur sleppir lykilatriðinu sem skilur á milli stríðsglæpa og lögmætra hernaðaraðgerða. Samkvæmt Genfarsamningunum missa skólar, sjúkrahús og íbúðarhús vernd sína í stríði að því leyti sem hernaðaraðilar nota þau sem skotstöðvar, vopnageymslur eða innganga í neðanjarðargöng. Hamas hefur kerfisbundið notað eigin borgara sem mannlega skjöldu. Ábyrgðin á þeirri eyðileggingu hvílir því fyrst og fremst á þeim sem breyttu heimilum borgara í vígvöll.

Það er einfalt að krefjast þess að íslensk stjórnvöld 'beiti sleggjunni’ á Ísrael með viðskiptabanni og slitnum stjórnmálasamböndum. Það hefur ekkert með raunverulega mannúð að gera. Raunveruleg mannúð horfir á allar staðreyndir málsins, fordæmir hryðjuverk og viðurkennir rétt lýðræðisríkis til að verja líf borgara sinna.

Friður næst aldrei í bergmálshelli þar sem aðeins einni hlið er hleypt að og staðreyndir eru látnar víkja fyrir tilfinningalegum upphrópunum.

Höfundur er stofnandi Borgarahreyfingarinnar, fyrrverandi eigandi DV, fyrrverandi vinstrikona og síonisti.

Heimildir og ítarefni:

Associated Press (AP News): Umfjöllun um aðferðafræði og galla á mannfallstölum heilbrigðisráðuneytisins á Gaza („What is Gaza’s Ministry of Health and how does it calculate the war’s death toll?“).

Alþjóðlegi Rauði Krossinn (ICRC): IV. Genfarsamningurinn (1949), 28. grein, og viðbótarbókun I (1977), 51. og 52. grein (um missi friðhelgi borgaralegra mannvirkja þegar þau eru nýtt í hernaðarlegum tilgangi og bann við mannlegum skjöldum).

NATO StratCom COE: Skýrslur um kerfisbundna notkun Hamas á mannlegum skjöldum í þéttbýli á Gaza („Hamas' use of human shields in Gaza“).