Ég: ritskoðaður?

Ég er af kynslóð samkynhneigðra sem lærði snemma að setja upp ósýnilegan filter. Jafnvel í dag, fullorðinn einstaklingur sem gefur kost á sér í stjórnmálum, gríp ég mig stundum í því að rýna í eigin hegðun áður en ég geng inn í herbergi.

Er ég of hinsegin?

Hvort sem ég mæti á kosningaskrifstofuna okkar í Hafnarfirði, stíg í pontu eða fer í venjulegt samkvæmi úti í bæ, læðast að mér sömu gömlu spurningarnar: „Hvernig kem ég fyrir? Er ég að tala of mikið svona? Hegða ég mér of... hinsegin?“. Maður lærir að ritskoða sjálfan sig til að passa inn. Og það er lýjandi.

Þess vegna sló það mig þegar ég las ummæli Snorra Mássonar. Hann kvartaði sáran yfir því að hafa heimsótt grunnskóla þar sem regnbogafánar trónuðu á skólabókasafninu og starfsfólk bar regnbogalituð hálsbönd. Honum þykir þetta „veraldlegt trúartákn“ sem brjóti gegn hlutleysi skólanna. Snorri er þarna að gera nákvæmlega það sama og mín kynslóð þurfti að þola, hann gerir tilvist okkar að einhverju umdeilanlegu. Að „pólitík“ sem þarf að halda í skefjum.

Björgunarhringur, ekki áróður

Fáninn á bókasafninu er enginn pólitískur áróður. Hann er þarna fyrir ungmennið sem er byrjað að finna fyrir sömu óvissu og ég á þess aldri. Fáninn og hálsbandið eru einföld skilaboð sem segja „Þú þarft engan filter hér. Þú mátt vera þú“.

Þessir fánar eru beinlínis þarna til að bjarga næstu kynslóð frá því að ritskoða sjálfa sig alla ævi. Þetta snýst um velferð, ekki hugmyndafræði.

Kveðjum filterinn

Við í Viðreisn viljum skapa samfélag þar sem við grípum börnin okkar, nákvæmlega eins og þau eru.

Þegar ég fór í pólitík ákvað ég að láta þennan gamla filter ekki stjórna mér lengur. Ég mæti á fundina og í samkvæmin eins og ég er. Á meðan sumir stjórnmálamenn reyna að skora ódýr stig á innfluttum menningarstríðum, mun ég fagna hverjum einasta regnbogafána sem hjálpar hverju barni í Hafnarfirði, og um allan heim, að elska sjálft sig.

Höfundur skipar 6. sætið á lista Viðreisnar í Hafnarfirði.