Hafa af þér full­veldið, Ei­ríkur??

Málflutningur hérlendra Evrópusambandssinna verður sífellt áhugaverðari. Frá hótun Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur utanríkisráðherra í Heimildinni á dögunum um að það hefði „afdrifaríkar afleiðingar“ fyrir þjóðina, ef ekki yrði samþykkt í fyrirhuguðu þjóðaratkvæði í lok ágúst að hefja umsóknarferli að Evrópusambandinu, yfir í vefsíðu Vilhjálms Þorsteinssonar, kaupsýslumanns og fyrrverandi gjaldkera Samfylkingarinnar, þar sem stuðst er við gervigreind, reyndar fleiri en eitt slíkt forrit, sem tjáði honum meðal annars ranglega nýverið að Írland hefði alls engan her.

Harðir Evrópusambandssinnar hafa nú gripið til þess örþrifaráðs að rífast í okkur, sem hyggjumst hafna því í þjóðaratkvæðinu að stefnt verði að inngöngu í Evrópusambandið á nýjan leik, fyrir að ætla að koma í veg fyrir að þeir fái að sjá inngöngusamning. Með öðrum orðum vilja þeir ekki að við, sem erum andsnúin áframhaldandi umsóknarferli að sambandinu, greiðum atkvæði á okkar eigin forsendum heldur þeirra. Þetta er eins og að ætlast til þess að aðrir kysu sama flokk og maður sjálfur svo hann fengi nóg fylgi til þess að hægt yrði að sjá hvort hann stæði við kosningaloforðin sín!

Hins vegar hefur gengið mjög illa að fá upp úr Evrópusambandssinnum hvaða mikilvægu upplýsingar þeir telja að verði í mögulegum inngöngusamningi sem við höfum ekki þegar og sem skipti svo miklu máli að fara þurfi í áralangt og kostnaðarsamt umsóknarferli, sem gengur einkum út á aðlögun að öllu regluverki og stjórnsýslu Evrópusambandsins áður en samningur lægi fyrir. Sjálfur hef ég gert margar tilraunir til þess. Talað hefur verið um upplýsingar um vexti, verðbólgu og matvælaverð eftir að inn í sambandið yrði komið sem vitanlega verður ekki að finna í samningnum.

Fyrir ekki alls löngu var Þorgerður Katrín þráspurð um þetta í Bítinu á Bylgjunni og endaði með að nefna að það væri gott að hafa símareiki. Sem við höfum þegar í gegnum EES-samninginn! Eiríkur Hjálmarsson, sjálfbærnistjóri Orkuveitu Reykjavíkur, kvartaði nú síðast í grein á Vísi yfir okkur sem höfum í hyggju að kjósa öðruvísi en hann í þjóðaratkvæðinu. Með því værum við taka „fullveldið“ af honum til þess að sjá samning! Hvað þá með fullveldi okkar sem teljum ábyrgðarlaust að taka fjármuni og tíma frá brýnni málum til þess eins að fá upplýsingar sem þegar liggja fyrir?

Höfundur er sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur (MA í alþjóðasamskiptum) og heldur úti vefsíðunni Stjornmalin.is.