Sund­laugar Reykja­víkur þurfa mál­efna­lega pólitíska um­ræðu

Í nýlegri skoðanagrein um sundlaugar Reykjavíkur fjalla tveir frambjóðendur til borgarstjórnar um viðhald, hreinlæti, eftirlit og þjónustu. Slík umræða er bæði eðlileg og mikilvæg og við fögnum því að athygli sé beint að sundlaugunum og þau pólitísku úrlausnarefni sem þar er að finna. Sundlaugar borgarinnar eru meðal mikilvægustu samfélagsinnviða Reykjavíkur og það er sjálfsagt að ræða hvernig megi bæta rekstur þeirra, aðbúnað og upplifun gesta.

En í aðdraganda kosninga skiptir máli að sú umræða sé málefnaleg og beinist að réttum viðfangsefnum.

Það er eðlilegt að ræða pólitíska ábyrgð á viðhaldi, fjármögnun, starfsumhverfi og forgangsröðun. Það á líka vel við að spyrja hvaða áherslur frambjóðendur hafa þegar kemur að rekstri sundlauganna og hvernig þeir vilja styrkja þessa mikilvægu þjónustu til framtíðar.

Í sundlaugum Reykjavíkur starfar gott og dugmikið framlínufólk sem sinnir mikilvægri þjónustu við borgarbúa af ábyrgð og fagmennsku. Í pólitískri umræðu ætti áherslan að vera á þau úrlausnarefni sem snúa að rekstri, viðhaldi og starfsskilyrðum, fremur en að gagnrýni beinist að starfsfólkinu sjálfu.

Þegar látið er að því liggja að starfsfólk framfylgi ekki reglum nægilega vel, horfi í gegnum fingur sér gagnvart brotum eða skorti vilja og festu til að bregðast við, þá er verið að draga starfsfólk inn í pólitíska orðræðu á ósanngjarnan hátt. Sama á við þegar gefið er í skyn að skortur sé á heimildum eða stuðningi, án þess að umræðan sé sett í það samhengi sem hún á heima í. Starfsfólk sundlauga Reykjavíkur hefur skýrar heimildir til að framfylgja öryggis- og umgengnisreglum sundlauganna og nýtur til þess stuðnings stjórnenda. Umræða um sundlaugarnar í aðdraganda kosninga á ekki að vega að starfsfólki, heldur á að snúast um þau pólitísku úrlausnarefni sem móta starfsskilyrðin.

Framlínustarfsfólk sundlauganna ber ekki ábyrgð á fjárveitingum, viðhaldsáætlunum eða rekstrarramma starfseminnar. Þau ákveða ekki hvernig fjármunum borgarinnar er forgangsraðað, heldur vinnur innan þess ramma sem stjórnsýsla og pólitík skapa. Ef skortur er á viðhaldi, ef álag er mikið eða ef mönnun er þröng, þá eru það fyrst og fremst pólitísk úrlausnarefni.

Þess vegna ættu frambjóðendur að beina sjónum sínum að því sem þeir geta raunverulega haft áhrif á. Hvernig vilja þeir tryggja betur viðhald sundlauganna? Hvernig vilja þeir styðja reksturinn? Hvernig vilja þeir bæta starfsumhverfið? Hvernig vilja þeir tryggja að sundlaugarnar fái það fjármagn og það svigrúm sem þarf til að halda uppi þeirri þjónustu sem borgarbúar eiga rétt á? Þetta eru spurningarnar sem skipta máli í kosningabaráttu.

Það er sjálfsagt að gera kröfur til sundlauganna. Það er líka sjálfsagt að gera kröfur til borgarinnar og þeirra sem sækjast eftir því að stjórna henni. En það er hvorki sanngjarnt né málefnalegt að láta umræðuna snúast um starfsfólkið sjálft. Sundlaugarnar verða ekki bættar með því að varpa rýrð á það framlínufólk sem heldur starfseminni gangandi. Þær verða bættar með skýrri pólitískri ábyrgð, raunhæfum tillögum og markvissum aðgerðum um viðhald, starfsumhverfi og rekstrarskilyrði.

Brá Guðmundsdóttir, aðstoðarforstöðukona Laugardalslaugar

Björn Berg Pálsson, gæða- og þjónustustjóri Sundlauga Reykjavíkur

Drífa Magnúsdóttir, forstöðukona Laugardalslaugar

Ellen Elísabet Bergsdóttir, forstöðukona Dalslaugar og Klébergslaugar

Hafliði Páll Guðjónsson, forstöðumaður Breiðholtslaugar

Sigríður Ásdís Þórhallsdóttir, forstöðukona Grafarvogslaugar

Snorri Örn Arnaldsson, forstöðumaður Sundhöll Reykjavíkur

Vala Bjarney Gunnarsdóttir, forstöðukona Árbæjarlaugar