Hætta að kjósa gegn sjálfum sér: Eldri borgarar eiga að standa með Flokki fólksins

Það er komin tími til að tala skýrt. Eldri borgarar og öryrkjar hafa verið lofað betri lífskjörum í ára tugi,en í reynd hefur allt of oft verið dregið úr kröfum þeirra, frestað réttarbótum og látið eins og mannsæmandi lífeyrir sé einhvers konar munaður. Á sama tíma heldur stór hluti eldra fólks áfram að kjósa flokka sem hafa – þegar á hólminn er komið – staðið – gegn raunverulegum úrbótum á Alþingi. Þetta er ekki bara óskynsamlegt. Þetta er sjálfsskaði.

Flokkur fólksins var ekki stofnaður til að skreyta kosningabæklinga. Hann var stofnaður til að standa vörð um fólk sem hefur verið ýtt út í horn: eldri borgara og öryrkja. Á meðan aðrir flokkar gera stundum „gott tal“ um virðingu og velferð, hefur þessi flokkur sett baráttuna beint inn á þing – og haldið henni þar. Þessi munur skiptir máli, því líf fólks breytist ekki af fallegum setningum, heldur af atkvæðum, fjárlögum og lögum.

Flokkarnir sem „segja“ vs. Flokkurinn sem „gerir“

Við þekkjum þetta mynstur:

Þegar kosningar nálgast eru allir vinir eldri borgara.

Þegar kemur að aðgerðum verður allt skyndilega „flókið“

, „óábyrgt ,,ekki svigrúm“eða „þarf að skoða betur“.

Og samt: fólk kýs aftur og aftur þá sem stöðva breytingar, veikja kröfur eða setja þær aftast í forgangsröðina. Það er eins og samfélagið hafi sætt sig við að eldri borgarar eigi að þegja, og vera þakklátir og „gera sitt besta“ með það sem þeim er rétt. Það er óboðlegt.

Hvað er í húfi ?

Lífeyrir og kjör eru ekki bara tölur á blaði. Þetta snýst um: hvort fólk geti borgað leigu og hita án þess að skammasr sín.

Hvort það geti keypt lyf og nauðsynjar án þess að telja krónur við kassan.

Hvort það geti lifað með öryggi og reisn, í stað stöðugrar óvissu.

Þegar eldri borgarar eru látnir bera byrðarnar af kerfi sem bætir sig aldrei „nógu mikið“. Þá er verið að senda skýr skilaboð: að verðmæti manns minki með aldrinum. Slík hugmynd á ekki heima í réttlátu samfélagi.

Af hverju eru eldri borgarar að styðja flokka sem vinna gegn þeim ?

Stundum er það vani. Stundum er það hollusta við „gamla flokkinn“. Stundum er það ótti við breytingar. En staðreyndin er einföld: hollusta borgar ekki reikninga. Og vani skilar ekki bættum kjörum.

Það er líka merkilegt hvernig sumir flokkar hafa náð að sannfæra fólk um að barátta eldri borgara sé „sérhagsmunabarátta“. En það er rangt. Að tryggja mannsæmandi lífeyrir er ekki sérhagsmunamál – það er mannréttindamál og siðferðispróf á samfélaginu.

Allir eldast – og þá verður þetta þitt mál líka.

Þetta er punkturinn sem fólk gleymir – eða vill ekki horfast í augu við: allir eldast. Ef ekki við, þá foreldrar okkar. Ef ekki foreldrar okkar, þá við sjálf innan fárra ára. Það sem gerist núna mótar hvernig kerfið kemur fram við þig þegar þú stendur á sama stað.

Að styðja Flokk fólksins er þvi ekki bara spurning um að „hjálpa einhverjum öðrum“. Það er líka skynsemi. Það er að segja: Ég samþykki ekki að fólk sem byggði upp þetta land endi á að lifa við skort.

Niðurstaðan: Kjósum með hagsmunum okkar – ekki gegn þeim.

Ef þú ert eldri borgari eða öryrki (eða einfaldlega manneskja sem vill búa í samfélagi sem ber virðingu fyrir fólki). Þá er kominn tími til að hætta að láta plata sig með innantómum loforðum. Það skiptir ekki máli hvað flokkar segja í pontu ef þeir greiða síðan atkvæði gegn úrbótum eða setja þær á ís.

Höfundur er meðlimur í Flokki fólksins