Segja fórnar­lamb í Bakkakotsmálinu skilið eftir

Þetta er meðal þess sem fram kemur í yfirlýsingu frá félaginu. Líkt og komið hefur fram kynnti Kristrún Frostadóttir forsætisráðherra í vikunni fjórþættar aðgerðir sem gripið verður til vegna barna sem beitt voru ofbeldi í Bakkakoti. Þangað var fjöldi barna sendur í vistun á að minnsta kosti 27 ára tímabili. Í aðgerðunum felst að staða vistbarna á Bakkakoti verði rannsökuð, að þeim verði boðin sálfræðiaðstöð, að gerð verði úttekt á stöðu fósturbarna á Íslandi og að sanngirnisbótakerfið verði endurskoðað.

Hafi engan stuðning fengið

Í tilkynningu Afstöðu segir að félagið fagni því að ríkisstjórnin hafi boðað aðgerðir í kjölfar alvarlegra upplýsinga um ofbeldi og kerfisbresti í tengslum við Bakkakot. Sú ákvörðun að veita þolendum stuðning og ráðast í úttektir sé mikilvægt skref í átt að viðurkenningu ábyrgðar og réttarbóta.

„Samtökin telja þó að aðgerðirnar nái ekki til allra þeirra einstaklinga sem málið varðar. Einn þeirra sem varð fyrir ofbeldi á Bakkakoti situr nú í fangelsi á Spáni þar sem hann hefur hvorki fengið endurhæfingu né áfallastuðning. Þrátt fyrir að vera hluti af sama hópi hefur hann verið skilinn eftir utan þeirra aðgerða sem nú eru boðaðar.“

Segist félagið hafa unnið að því í um þrjú ár að fá hann fluttan heim í afplánun. Öll nauðsynleg gögn liggi fyrir og samþykki veitt en málið tafist vegna yfirfulls fangelsiskerfis og skorts á úrræðum hér á landi. Fleiri íslenskir fangar bíði einnig eftir flutningi heim til Íslands við sambærilegar aðstæður.

Hvetja stjórnvöld til að bæta við fimmtu aðgerðinni

Þá sé mikilvægt að hafa í huga að langflestir sem sitji í íslenskum fangelsum eigi sér mikla áfallasögu. Ef ekki sé unnið markvisst með áföll og afleiðingar þeirra verði samfélagið áfram fast í hringrás refsinga, endurkomu og brota. Segir félagið að raunveruleg ábyrgð felist í að viðurkenna þessa staðreynd og bregðast við með úrræðum sem miði að bata og samfélagslegri þátttöku.

„Afstaða hvetur stjórnvöld til að bæta við fimmtu aðgerðinni í Bakkakotsmálinu sem felur í sér að tryggja tafarlausan flutning þessa einstaklings heim í afplánun og jafnframt setja aukinn þrýsting á flutning annarra íslenskra fanga sem bíða erlendis. Jafnframt er kallað eftir endurskoðun á fullnustukerfinu með það að markmiði að fangelsi séu skilgreind sem endurhæfingar og menntastofnanir þar sem áfallastuðningur menntun og meðferð eru í forgangi. Ef stjórnvöld ætla að axla ábyrgð á kerfisbrestum fortíðarinnar verður sú ábyrgð að ná til allra þeirra sem enn búa við afleiðingar þeirra. Enginn má vera skilinn eftir.“