,,Skildu rétt, hvar skórinn að þér kreppir. Skildu, hver í bönd þig hneppti og hneppir.” (EB)

Þessi dægrin fer fram barátta um fullveldi Íslands á vettvangi Alþingis við umræðu um bókun 35. Líkt og fyrr standa þingmenn Miðflokksins í stafni þeirra sem verja vilja fullveldið. Fyrrum vonarpeningar Sjálfstæðisflokksins mæta til leiks líkt og fyrr með hrokann einan að vopni. Landsölumenn stjórnarflokkanna reyna að gefa þjóðinni fullveldisafsalið inn í teskeiðum. Framsókn fer með löndum og segir sem minnst ekki í fyrsta sinn. Líkt og fyrr svo sem í umræðum um orkupakka 3 keppast menn um að halda fram að ekkert muni gerast þrátt fyrir varúðarorð fræðimanna um annað. Áhrifin af samþykkt orkupakka 3 hafa þegar komið fram í stórhækkuðu orkuverði til heimila og fyrirtækja vegna fákeppnismarkaðar sem komið hefur verið upp á grunni orkupakkans. Innleiðing orkupakkans á sínum tíma orkaði tvímælis og enn er uppi efi um að innleiðingin hafi staðist stjórnarskrá. En áfram skal haldið í átt að Evrópusambandsaðild skref fyrir skref, sneið fyrir sneið. Nú er komið að lögfestingu bókunar 35 sem gengur út á að stangist Evrópulöggjöf á við íslenska skuli sú evrópska hafa vinninginn. Texti frumvarpsins er þannig: ,, "Ef skýrt og óskilyrt lagaákvæði sem réttilega innleiðir skuldbindingu samkvæmt EES-samningnum er ósamrýmanlegt öðru almennu lagaákvæði skal hið fyrrnefnda ganga framar, nema Alþingi hafi mælt fyrir um annað. Sama á við um skuldbindingar sem eru innleiddar með stjórnvaldsfyrirmælum ef þau eru ósamrýmanleg öðrum stjórnvaldsfyrirmælum."

Fáir hafa varað jafn meitlað og skýrt við samþykkt bókunarinnar og Jón Steinar Gunnlaugsson fyrrum hæstaréttardómari. Hann segir í nýlegri fésbókarfærslu m.a. að:

,,Ekki verður annað séð en að sú skipan sem felst í þessu frumvarpi standist ekki nema stjórnarskránni sé fyrst breytt og í hana sett ákvæði sem heimilar þetta. Alþingismönnum er skylt að haga störfum sínum að lagasetningu samkvæmt þeim heimildum sem stjórnarskráin veitir. Þess vegna hefur Alþingi ekki stjórnskipulega heimild til að lögfesta þetta frumvarp.”

Núverandi meirihluti Alþingis sýnist þess enn fullbúinn að brjóta stjórnarskrá lýðveldisins sem alþingismenn hafa unnið drengskapareið að. Fullveldið skal brotið niður stein fyrir stein. Síðast þegar fullveldið glataðist tók um sexhundruð ár að endurheimta það en nú er hluti þingheims til í aðra tilraun. Samt erum við í sífellu minnt á hversu dýrmætt fullveldið er og hversu mikilvægt það er fyrir Ísland að koma fram af kappi og hugrekki meðal þjóða. Það rifjaðist upp um helgina þegar tíu ár voru liðin frá því að frá því að ríkisstjórnin kynnti heildstæða áætlun um losun fjármagnshafta. Áætlunin sem tókst fullkomlega skilaði u.þ.b. eitt þúsund milljörðum í þjóðarbúið. Þessi árangur olli því að árangur Íslendinga í efnahagsmálum varð hinn mesti í vestrænum heimi. Árangurinn byggðist á frumkvæði atorku og hugrekki þáverandi forsætisráðherra Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar og er grundvöllur að núverandi stöðu þjóðarbúsins. Árangurinn náðist því menn stóðu vörð um fullveldið.

Bretar sögðu skilið við ofbeldissambandið fyrir nokkrum árum og endurheimtu þar með fullveldi sitt að nokkru. Lykillinn að því að losna undan sambandinu var að láta af hendi fjórðung allra veiðiheimilda í breskri lögsögu. Forsætisráðherra Bretlands sem er líklega mesti veifiskati í stjórnmálum nútrímans hefur nýlega grátið landið aftur inn á innri markað Evrópusambandsins. Verðmiðinn er afgangurinn af veiðiheimildum í lögsögunni. Allt orðagjálfur landsölumanna hér á landi um farsæla Evrópusambandsaðild stenst hvergi og ber að vara við málflutningnum. Ríkisstjórnin hyggst fjármagna áróður félagasamtaka fyrir inngöngu í Evrópusambandið og er það miður.

Upphafsorð þessa pistils er að finna í Íslandsljóði Einars Benediktssonar frá árinu 1897. Einar barðist mjög fyrir fullveldi Íslands og vildi slíta bönd við Danmörku. En Einar var einnig heimsmaður víðförull og ákafamaður um viðskipti við erlenda aðila, allt þó á íslenskum forsendum. Hann aflaði fjár erlendis til uppbyggingar á Íslandi þó ráðagerðir hans rættust ekki fyrr en áratugum síðar. Hann var það langt á undan sinni samtíð.

Höfundur er varaþingmaður Miðflokksins