„Hvorum megin í sögunni ætlar þú að skipa þér, Sig­mundur Davíð?“

Umræðan barst að breyttu viðhorfi margra Alþingismanna gagnvart hlutverki Íslands í Atlantshafsbandalaginu. Nú standi til að Ísland fari að beita sér með beinni hætti en áður í átökum með því að fjármagna kaup á eldflaugum og öðrum skotfærum. Diljá Mist segist ekki vera sammála að kúvending hafi átt sér stað og segir það misskilning að Ísland sé hlutlaus þjóð.

„Í fyrsta lagi er ný staða og kúvending auðvitað með innrás Pútíns. Ólögleg árás inn í fullvalda sjálfstæð ríki. Í öðru lagi er ég ósammála því að við séum ekki að læra af sögunni. Við erum einmitt að læra af sögunni með því að ganga ekki til samninga og gangast ekki undir skilyrði ofbeldismanns eins og Pútíns og við gerum það með því að verjast. Með því að verjast hörkulega og með því að styðja Úkraínumenn svo að við þurfum ekki sjálf að standa í þeim sporum að þurfa að taka þátt í þeim vörnum,“ segir Diljá.

Hún segir jafnframt Sigmund Davíð hafa það á sinni ferilskrá að hafa lagt lítið til öryggis- og varnarmála og því gengst Sigmundur fúslega við.

„Já, ég er friðarsinni. En það er merkilegt að þið hafið náð meiri árangri í hernaði með VG heldur en Miðflokknum,“ segir Sigmundur þá.

„Sigmundur Davíð, okkar eigin Chamberlain, hann er friðarsinni og talar fyrir samningum og því að senda þjóð sem stendur í strangri sjálfstæðisbaráttu plástra og neyðaraðstoð,“ segir Diljá þá og líkir honum við forsætisráðherrann umdeilda sem er sagður hafa lúffað fyrir Hitler í aðdraganda heimsstyrjaldarinnar síðari.

Sannleikanum er hver sárreiðastur

Sigmundur gengst ekki við því að vera íslenski Chamberlain en segist þó alltaf hafa haft samúð með honum. Hann hafi horft upp á hörmungar skotgrafa heimsstyrjaldarinnar fyrri og vildi gera allt sem í hans valdi stóð til að koma veg fyrir að slíkt endurtæki sig. Churchill hafi þá tekið við og staðið sig vel á stríðsárunum.

„Og hvorum megin í sögunni ætlar þú að skipa þér, Sigmundur Davíð?“ spyr Diljá þá og því svarar Sigmundur með því að hann myndi skipa sér í lið með Churchill.

„Það er nú gott að heyra það,“ segir Diljá þá.

Sigmundur segir það þó vera háð því að hann væri forsætiráðherra Bretlands en ekki Íslands. Sá munur sé á því að Ísland hafi fengið að fljóta með í NATÓ og notið varnar fyrir að bjóða upp á aðstöðu til dæmis á Miðnesi og annars staðar. Til mannvirkja og æfinga á vegum bandalagsins.

„En við höfum líka lagt okkar að mörkum á okkar sviði sem er að hjálpa, sem er til dæmis að senda heilt sjúkrahús til Úkraínu núna. Lyf, lækningartæki, annað sem þarf til að halda fólki á lífi. Það þarf líka að gera það. Og manni er niðri fyrir...“ segir Sigmundur en Diljá skýtur þá inn í:

„Þegar maður er kallaður réttum nöfnum, sannleikanum er hver sárreiðastur.“

Peningurinn renni til vopnasala, ekki Úkraínu

„Hér er því haldið fram að ég sé of mikill friðarsinni af þingmanni Sjálfstæðisflokksins sem er búinn að æsa Vinstri græna upp í það að kaupa sprengjur, og að það sé framlag Íslands til stríð, að kaupa og senda sprengjur. Sprengjur sem hafa reyndar margfaldast í verði á unfanförnum árum. Sem þýðir hvað? Það þýðir að megnið af peningunum sem íslenska ríkisstjórnin er að setja í þetta rennur til vopnasala og vopnaframleiðenda. Ekki í rauninni til Úkraínu,“ segir Sigmundur.

„Það þráir enginn meira friðinn en Úkraínumenn sjálfir, Sigmundur Davíð, ekki einu sinni þú. Og þeirra leið til þess að fá frið er að verjast ólögmætri, ofbeldisfullri árás Rússa sem þeir hafa þurft að sitja undir núna á þriðja ár. Og við erum að svara þeirra kalli, við erum ekki að standa fyrir vopnakaupum, við erum að gefa smáaura í sameiginlega sjóði, sem allar okkar nánustu samstarfs- og nágrannaríki hafa lagt til,“ segir Diljá.