Kæru borgar­full­trúar

Kæru borgarfulltrúar

Ég heiti Haraldur og er 28 ára drengur. Ég bý í fallegri íbúð þar sem ég nýt þess að dunda við að perla og búa til skartgripi, oft með gárann minn á öxlinni.

Ég er mjög félagslyndur og finnst gaman að spjalla. Ég á ótrúlega mörg frændsystkini og eignast oft ný. Fólk sem verður á vegi mínum og hefur aðgang að Íslendingabók, reynist oft vera skyldmenni mín. Það þykir mér mjög vænt um.

Ég á frekar litla fjölskyldu og við mamma vorum alltaf tvö ein þar til ég flutti að heiman árið 2022. Aumingja mamma var voðalega stressuð þegar ég flutti og þurfti að fara á hælið í Hveragerði.

Ég er býsna snjall og get bjargað mér með ýmislegt þegar á reynir. Ég get hringt á lækni og fengið hann heim til mín þegar ég er slappur og ég gat hringt á lögregluna þegar mamma stal kókinu mínu. Ég gat meira að segja pantað Covid sprautu heim til mín en mamma stoppaði það. Ég sagði Covid konunni samt allt satt, ég hef ekki tök á að koma sjálfur á staðinn, keyri ekki og get ekki tekið strætó.

Starfsfólkið í íbúðakjarnanum þar sem ég bý, hjálpar mér með allt sem ég þarf hjálp við og er líka fjölskylda mín. Þau gera allt sem mamma gerði áður og meira en það. Þau finna uppá allskonar til að gera á kvöldin. Þegar ég bjó hjá mömmu var oftast, það sem mamma kallaði "baðstofu-fíling" á kvöldin sem var alveg ágætt svona stundum.

Starfsfólkið mitt lærir að þekkja mig en það getur verið flókið af því ég er, það sem mamma segir, "mikið ólíkindatól".

Það sem er mikilvægast fyrir mömmu, sem er bráðum að verða gömul, er að vita af mér í góðum höndum hjá fólki sem hugsar vel um mig og gætir mín. Mamma er svakalega

þakklát fyrir gott starfsfólk og er alltaf að biðja Guð að blessa það.

Ég verð alltaf háður öðrum um svo margt. þótt ég sé fullorðin að árum og sjálfráða samkvæmt lögum, get ég ekki axlað ábyrgð á sjálfum mér líkt og ófatlað fólk gerir.

Þeir sem hugsa um mig axla þá ábyrgð. Það er mikil ábyrgð, segir mamma. Starfsfólkið skilur að þótt ég sé góður í að spjalla og hringja í lögguna, er ég oft annars hugar, rata ekki og les hvorki né skrifa. Svo hef ég alveg glatað tímaskyn. Ég er samt ekki tæknilúði eins og mamma.

Frá því íbúðakjarninn minn opnaði hefur mikið gengið á og stundum algjört rugl í gangi. Það hafa verið ótal forstöðukonur og karlar og starfsfólk í hundraðatali sem hefur byrjað og hætt. Þá gripu stjórnendur hjá borginni í taumana og smátt og smátt fór allt að verða gott. Svo gott að íbúðakjarninn okkar fékk verðlaun fyrir að vera"Hástökkvari ársins" árið 2024.

Í kjarnanum mínum vinna margir. Sumir eru í fullu starfi, sumir í hlutastarfi, tímavinnu eða í afleysingum. Stundum hættir fólk og nýtt fólk kemur í staðinn.

Reynsluboltar í kjarnanum þjálfa nýtt starfsfólk en stjórnendur, svokallaðir millistjórnendur, hafa umsjón með þjálfuninni og þeir halda uppi mikilvægu viðhorfi í garð íbúa. Það eru millistjórnendurnir sem leggja línurnar og skapa hefðir og siði sem lifa áfram með nýjum stjórnendum. Eitt það mikilvægasta sem þeir gera, er að kenna starfsfólki að axla þá óendanlega mikilvægu ábyrgð sem felst í því að þjóna fólki með fötlun.

Starfsfólk kemur og fer en góðir millistjórnendur tryggja að í íbúðakjarnanum ríki nauðsynlegar reglur, verklag og viðhorf svo íbúar geti lifað innihaldsríku lífi við öryggi og góða umönnun um aldur og ævi.

Kæru borgarfulltrúar.Ekki taka burtu þetta mikilvæga fólk í lífi mínu. Ég þarf svo mikið að finna að ég geti treyst því að það sé og verði hugsað vel um mig. Annars verðum við mamma bæði svo stressuð. Okkur finnst að það ætti frekar að hækka laun þessa mikilvæga fólks frekar en hagræða því.

Við erum sultuslök þessa dagana og það er starfsfólkinu og millistjórnendunum í íbúðakjarnanum mínum að þakka. Guð blessi þau öll.

Við mamma skrifuðum þetta saman og er birt með mínu leyfi.

Haraldur Þorgeirsson og Ásta Kristrún Ólafsdóttir.