Þú, ég og dildóinn

Nokkuð hefur borið á umræðu í samfélaginu undanfarið þar sem fólk veltir fyrir sér hvort að það sé framhjáhald ef makinn stundar sjálfsfróun með kynlífstæki.

Það er kannski ekki alveg óskiljanlegt að slíkar spurningar vakni hjá manni. Kynlíf, sjálfsfróun og kynlífstæki geta snert viðkvæma staði (pun intended) í okkur. Við getum upplifað óöryggi, höfnunartilfinningu eða áhyggjur um að maður sé ekki nóg fyrir makann sinn. Ef annar aðilinn notar kynlífstæki getur hinn upplifað það sem vísbendingu um að eitthvað vanti í kynlífið þeirra, að makinn sé ekki fullnægður eða jafnvel að tækið sé á einhvern hátt að taka yfir hlutverk sem honum finnst að hann eigi sjálfur að gegna.

Þessar tilfinningar eru mjög raunverulegar, jafnvel þótt túlkunin sem fylgir þeim sé ekki endilega rétt. Hér skulum við hafa í huga að tilfinningar eru sjaldnast byggðar á rökum. Það er í eðli tilfinninga að vera oft órökréttar en það er munur á því að upplifa óöryggi og því að hegðun maka sé raunverulega ógn við sambandið.

Sjálfsfróun er fyrir marga einfaldlega hluti af eigin kynverund. Hún getur verið leið til að slaka á, kynnast eigin líkama betur, fá útrás eða njóta kynferðislegrar vellíðunar án þess að það segi neitt neikvætt um löngun til maka. Kynlíf með sjálfum sér og kynlíf með maka uppfylla heldur ekki alltaf sömu þarfir. Annað þarf ekki að koma í stað hins.

Sjálfsfróun þarf heldur ekki að draga úr kynferðislegum áhuga á maka. Hjá flestum er það reyndar þveröfugt. Kynferðisleg virkni getur ýtt undir kynferðislegar hugsanir, löngun og áhuga á kynlífi almennt. Löngun er ekki eins og bensíntankur sem tæmist við notkun. Við heyrum aldrei setninguna „æj, sorry elskan, ég er ekki í stuði í kvöld því ég fróaði mér svo mikið í dag“.

Kynlöngun er frekar eins og vöðvi sem hitnar og æfist við hreyfingu. Sjálfsfróun getur þannig verið ein leið til að halda kynverundinni virkri og rækta eigin kynlöngun, sem getur síðan skilað sér inn í kynlíf með maka.

Hugmynd: kannski ættum við að hætta að líta á sjálfstæða kynverund maka okkar sem samkeppni. Að vera í sambandi þýðir ekki að við eignumst einkarétt á kynferðislegri ánægju hins eða að öll kynferðisleg upplifun þurfi að fara fram með okkur. Verum frekar forvitin. Spyrjum hvað makanum okkar finnst gott, hvað kveikir í honum og hvað hann uppgötvar um sjálfan sig. Kynverund maka okkar er ekki ógn sem þarf að halda í skefjum heldur heill heimur sem við getum fengið að kynnast. Og mögulega er miklu meira spennandi að fá boð inn í þann heim en að reyna að loka honum.

Höfundur er sambands- og kynlífsráðgjafi, MSc Sexual Psychology & Sexual Therapy