„Þú ætlar ekki að verða feilaður rappari“ besta mantran

Pétur skaust upp á stjörnuhimininn fyrir um tveimur árum síðan og hefur gefið út lög með heitustu tónlistarmönnum landsins. Hann stefnir núna á að halda tónleika aldarinnar í október og gefur ekkert eftir í listrænum metnaði.

Blaðamaður settist niður með Pétri og ræddi við hann um líf hans, listsköpun, ástina og uppvaxtar- og unglingsárin. Pétur er 29 ára gamall, fæddur árið 1997 og ólst upp á Akureyri. Hann býr núna í Laugardalnum með kærustu sinni Hrafnkötlu Unnarsdóttur og stjúpsyni.

„Bæði ég og Hreinn Orri Óðinsson, samstarfsmaður minn, erum tvíburar í stjörnumerki og þess vegna heitir platan sem við erum að gefa út Tvíburi. Ég og Hreinsi erum smá tvíburar en hann býr til alla tónlistina á plötunni og við erum smá eins og einn heili.“

„Ljós hans mun skína“

Leiðir þeirra Péturs og Hreins lágu saman fyrir um sex árum á Akureyri.

„Ég var aðeins búinn að vera að reyna að rappa og búa til tónlist og fór alltaf suður til Reykjavíkur til að gera það. Bæði var það tímafrekt og kostnaðarsamt og stundum kom ekkert af viti úr þessum ferðum. Þannig að ég var smá týndur varðandi það hvernig ég ætti að halda áfram með þetta og þá sagði félagi minn mér frá yngri strák sem var bara í menntaskóla og var að gera geggjaða hluti í tónlist.“

Úr verður mikill vinskapur og gjöfult samstarf.

„Hreinsi var átján ára þegar við kynntumst og við höfum unnið saman allar götur síðan. Ég held að það séu ekki nógu margir sem vita hvað við vinnum þetta mikið saman og Saint Pete er nánast hljómsveit. Ég væri ekki að búa til tónlist ef það væri ekki fyrir hann og ljósið hans mun skína á þessari plötu.“

Strákarnir hafa staðið í ströngu við lagasmíði undanfarna mánuði og platan er væntanleg á næstu vikum. Saint Pete verður með útgáfutónleika 9. október og því er pressa á að klára þetta.

„Við erum búnir að vera í stúdíóinu langt fram á nótt kvöld eftir kvöld og heilinn manns er alveg á fullu, segir Pétur kíminn og bætir við: Þetta er alveg að hafast. Hún kemur út fyrir tónleika og vonandi með nægum tíma fyrir fólk að þekkja lögin vel.“

Heilagur Pétur fæddist út frá heilagleika taktsins

Tónlistin hefur alla tíð heillað Pétur en textaskrifin eru svolítið kjarninn í hans listsköpun. Heilagleiki rapparanafnsins kom fyrst fram þegar hann var unglingur.

„Ég byrjaði að þeyta skífum þegar ég var um átján ára gamall og mér fannst ég þurfa að velja mér DJ-nafn. Á bak við eyrað var ég svo líka alltaf með rappdrauma og langaði að velja eitthvað gott nafn, DJ Pétur var ekki alveg málið. 

Þetta kom út frá hugmynd um að beat-ið væri heilagt, þetta væri allt heilagt og þannig fæddist Saint Pete. Svo þegar ég byrjaði að rappa var ekkert hægt að breyta um nafn því það var alveg farið að festast við mig í ákveðnum kreðsum.“

Pétur er mikill vinur foreldra sinna sem hvöttu hann alltaf til að fylgja sínum draumum en það er erfitt fyrir hann að átta sig á því hvaðan tónlistardraumurinn kviknaði upphaflega.

„Það er enginn í tónlist í fjölskyldunni minni og ég veit ekki alveg hvaðan þetta kemur. Ég held að bókstaflega allir elski tónlist en svo hafði ég alltaf svo gaman af því að skrifa texta og mér fannst besta lendingin á þeim passa við tónlist frekar en bækur eða handrit eða eitthvað. Tónlist varð svona góð útrás fyrir textaskrifin.

Það var alltaf það skemmtilegasta við skólann þegar maður mátti skrifa frjálst í íslenskutíma. Skólakerfið bauð mjög takmarkað upp á það sem mann langaði að gera þannig að það var rosalegt frelsi að mega skrifa það sem kom til manns, þó að það hafi auðvitað verið í ákveðnu boxi.“

Rekinn úr skóla og fór sína leið

Boxin og normið voru ekki endilega tebolli Péturs sem vissi snemma að hann ætlaði sér ekki að feta hina hefðbundnu leið lífsins.

„Ég var erfiður sem barn og var meðal annars rekinn úr grunnskólanum mínum. Það var samt ekki fyrir að vera vondur eða neitt heldur neitaði ég bara að læra, var alltaf eitthvað á hlaupum og truflaði aðra. 

Þá var ég færður í Naustaskóla sem var á þeim tíma glænýr skóli á Akureyri og var allt öðruvísi en það sem þekktist. Ég byrjaði árið sem hann var opnaður þannig að skólinn var að læra að verða skóli með nútímalegri nálgun og kennarar að læra að verða kennarar. Þetta var besti skóli sem ég hef nokkurn tíma farið í. Aðrir skólar á Akureyri voru gagnrýnir á Naustaskóla en mér fannst þetta frábært og ég náði að læra þarna.“

Eftir grunnskóla lá leiðin í Menntaskólann á Akureyri.

„Ég sá menntaskóla fyrir mér eins og úr bandarískum gamanþætti þar sem maður væri kannski fyrst og fremst að djamma, segir Pétur hlæjandi. Ég féll á fyrsta árinu mínu en tók það aftur og náði. 

Þegar ég var svo kominn á annað ár vissi ég að skóli væri ekki fyrir mig og hætti. Ég ákvað þá að verða rappari.“

„Já okei, gangi þér vel með rappdraumana“

Pétur komst upphaflega inn í tónlistarsenuna sem plötusnúður og þeytti skífum víða um Akureyri. Þegar hann var 22 ára ákvað hann svo að láta rappdrauminn rætast.

„Mér fannst ég smá gamall á þeim tíma að vera að byrja í rappinu, sem er auðvitað bull. En þarna um 23 ára aldur voru mínir menn að klára BS-gráðuna sína og spyrja mig: Hvað ætlar þú að gera? Það var auðvitað smá fyndið að svara: Ég veit ekki, ég er að spá í að verða rappari,“ segir Pétur kíminn og bætir þó við að hans nánasta fólk hafi séð að þetta myndi ganga hjá honum.

„Hinir voru bara já okei, gangi þér vel með rappdraumana,“ segir Pétur og skellir upp úr.

Foreldrar Péturs hafa alltaf hvatt hann áfram.

„Þau hafa alltaf trúað því að maður geti orðið hvað sem er og það er algjör snilld. Það var svona aðeins eftir að ég hætti í MA og var vakandi allar nætur að þau sögðu mér að ég yrði að finna mér einhverja stefnu, en það var aldrei þannig að það væri bara einhver ein leið í boði. Þau sögðu bara gerðu þetta vel og vertu góður, það er ekkert flóknara en það.“

Skotin sem unglingar en fundu ást löngu síðar

Eftir að hafa búið mestalla ævi sína á Akureyri flutti Pétur til Reykjavíkur fyrir um tveimur árum.

„Ég bý í Laugardalnum með Hrafnkötlu kærustunni minni og stjúpsyni mínum og lífið er gott í Reykjavík. Það er alveg öðruvísi að búa hér. Ég flutti suður eftir að ég gaf út fyrstu plötuna mína Græni pakkinn í ágúst 2024 þannig að ég þekki Reykjavík út frá því að vera að vinna í tónlistinni. 

Á Akureyri var aðgengið mikið minna og við vorum alltaf að reyna að grípa tónlistarfólk sem var að spila fyrir norðan en hér í Reykjavík eru allir. Ég er með stúdíó í Tónhyl sem er svona þungamiðja tónlistarfólks sem kemur inn á hverjum degi. Stundum verða lögin bara óvart til og það er alltaf eitthvað að gerast.“

Fyrir ári síðan bankaði ástin upp á hjá Pétri en hann var þó langt í frá að kynnast Hrafnkötlu fyrst þá.

„Við kynntumst á Akureyri þegar við vorum fjórtán ára. Við vorum alltaf pínu skotin hvort í öðru í menntaskóla en það varð aldrei neitt fyrr en bara núna í fyrra. 

Hversdagsleikinn er mjög fallegur, ég er kominn í allt annað líf núna og það er æðislegt. Ég myndi ekki býtta því fyrir neitt. Lífið er líka svo lúmskt, stundum fattarðu ekki þegar dyr opnast og svo allt í einu er lífið breytt. Það skiptir máli að vera opinn fyrir lífinu,“ segir Pétur brosandi.

Rótgróið í DNA-inu

Hin ástin í lífi hans er óumdeilanlega tónlistin, sem hann segir að geri bókstaflega allt fyrir sig.

„Það er rótgróið í DNA-inu manns að búa eitthvað til, sama hvað það er, og þessi tilfinning er svo mögnuð. Þegar hugmynd verður að veruleika og hlutir ganga upp, það er fyrst og fremst bara svo gaman. Að heyra góðan takt og það grípur mig að vilja skrifa texta og rappa á hann, svo verður lagið tilbúið og þú blastar því, það er svo geðveikt.

Þetta er svo magnað ferli, að sjá litla hugmynd verða að einhverju stóru. Frægasta lagið okkar er Súperman og fyrir einhverju síðan sendir félagi Hreinsa á hann: Ég held þið ættuð að sampla Súperman. Hreinsi gerir eitthvað smá við taktinn og svo ári síðar erum við ráðnir í verkefni sem er að setja íslenskt lag í nýjan búning. Þá eigum við þetta og allt í einu fæðist eitthvað stórt sem maður fær að deila með öðrum.“

Rappið flæðir náttúrúlega út

Pétur heldur í hógværðina og virðist sannarlega með báða fætur á jörðinni. Það er augljóst að ástríðan fyrir listforminu keyrir hann áfram en hann kom inn sem ferskur blær í rappflóruna og hefur náð miklum vinsældum, bæði hjá hlustendum og sömuleiðis hjá öðrum tónlistarmönnum sem hafa margir hverjir sest í stúdíóið með honum. 

Aðspurður hvað hann haldi að það sé sem hafi fallið svona vel í kramið hjá landsmönnum segir hann:

„Fyrir mér held ég að textinn grípi. Í fullri hógværð myndi ég segja að þetta sé allt mjög náttúrulegt hjá mér og ég fattaði það þegar ég var að byrja. 

Ég veit hvernig ég vil að ég rappi og hvað mér finnst vanta í senuna, sem er stútfull af svo geggjuðu tónlistarfólki og fjölbreyttri tónlist. Það var pláss fyrir það sem ég var að gera, það vantaði inn í flottu flóruna. Það var enginn að rappa svona og mér leið eins og ég gæti gert það.“

Farnir að rífast eins og gömul hjón

Hæðir og lægðir hafa verið órjúfanlegur hluti af rappferli Péturs, eins og gengur og gerist.

„Ég hef oft verið nálægt því að missa trúna á sjálfum mér. Ég var búinn að vera að gera tónlist í fjögur ár áður en Græni pakkinn kom út og það voru ansi margir dagar þar sem maður var týndur og vissi ekki hvort þetta væri að fara að gerast. 

Í byrjun árs 2024 sá ég ekki fyrir endann á þessu og vissi ekki hvað ég ætti að gera. Við vorum búnir að gefa út fullt af efni sem fór ekkert á flug, ég var orðinn 26 ára og mér leið stöðugt eins og ég væri í kappi við tímann. Aldurinn þvælist smá fyrir manni og svo skiptir það auðvitað engu máli. 

Ég og Hreinsi vorum líka byrjaðir að rífast eins og gömul hjón og það var einhvern veginn allt að þvælast fyrir manni. Ég tek þó mikið stolt í því að hafa sett hausinn niður og haldið áfram að vinna. Allar þessar tilfinningar komu og fóru og það var bara ein leið í gegn, ég var ekki að fara að bakka út.“

Öll árin skiluðu sér

Mörg ár fóru í að gera hlutina vel að sögn Péturs.

„Ég held að allur undirbúningur og öll vinna hafi líka fleytt okkur áfram þegar ferillinn fór af stað. Við Hreinsi vorum búnir að vera lengi að búa til tónlist og vinna að henni þangað til við vorum sáttir við að gefa hana út. Menn í rappleiknum voru þar af leiðandi búnir að heyra af þessu, allir með eyrað við götuna, og farnir að sýna manni áhuga.

Á fyrstu plötunni voru Herra Hnetusmjör, Birnir og Úlfur Úlfur allir með mér í lögum og það gerir auðvitað heilmikið fyrir verkefnið út á við. Þegar hlustendur sjá að þessir virtu rapparar eru að gera lög með mér taka þeir betur eftir. 

Þannig að allar þessar klisjur spiluðu inn í, eins og að leggja inn mikla vinnu, líka á slæmu dögunum og að gefast aldrei upp. Klisjurnar eru líka sagðar af fólki sem hefur gengið í gegnum þetta og meinar þetta því það varð að upplifa þetta.“

Forvitnin leitt hann í ævintýrin

Pétur hefur alla tíð gengið í takt við sjálfan sig og forvitni hans hefur leitt hann áfram.

„Foreldrar mínir mótuðu mig auðvitað mikið og frelsið sem ég fékk frá þeim við að prófa mig áfram í lífinu. Ég hef alltaf leyft forvitni minni að leiða mig áfram og ég prófaði til dæmis alls konar íþróttir. Ég gafst oft upp á hlutum en ég var tilbúinn að prófa hvað sem er, sama hvort það voru íþróttir, leiklist eða annað og mér var alveg sama hvort fólki fannst það asnalegt. Ef mér fannst þetta gaman og þetta lét mér líða vel þá var ég til í það.

Sömuleiðis var rosalega mótandi að alast upp á Akureyri og ég elska bæinn alveg rosalega mikið. Maður er mjög frjáls þar, þetta frelsi og svigrúm til að gera það sem mig langar hefur komið mér á þennan stað.“

„Þú ætlar ekki að vera feilaður rappari“

Já, álit annarra virðist ekki þvælast mikið fyrir Pétri en það lét þó svolítið á sér kræla í upphafi rappferilsins.

„Auðvitað var maður svolítið meðvitaður um þetta þá. Mín skilaboð eru alltaf: Ekki láta það trufla þig hvað fólki finnst. En það síðasta sem þig langar að vera er lélegur rappari, rappari sem feilaði í litlu samfélagi eins og Akureyri, úff. Þá festist það svolítið við þig þó að þú getir auðvitað alltaf endurskilgreint þig. Þessar áhyggjur urðu samt rosaleg hvatning fyrir mig, ég var alltaf að hugsa: Þú ætlar ekki að verða feilaður rappari,“ segir Pétur hlæjandi og bætir við: 

„Svo er það auðvitað þannig að Internetið skilur eftir slóð af öllu sem þú gerir. Þannig þú vilt hafa þetta almennilegt. Þegar ég byrjaði að rappa var ég alltaf að hugsa að allir á landinu myndu heyra þetta, þó að ég hefði auðvitað enga hugmynd um það. Það var góður filter á sjálfan mig, að fatta hvað mér fyndist gott til að byrja með og vilja gera það vel. 

Á ákveðnum tímapunkti, þegar þú ert búinn að finna þig, þá er þér alveg sama. Núna hugsa ég alltaf: Er þetta eitthvað sem mig langar að heyra og er þetta eitthvað sem mig langar að segja? Eftir það þá gæti mér ekki verið meira sama hvað öðrum finnst.“

Ætlar að standa við stóru orðin

Pétur er núna í fullum undirbúningi fyrir tónleikana 9. október sem verða í N1-höllinni á Hlíðarenda og eru hans stærsta verkefni til þessa.

„Við ákváðum að hugsa jafn stórt með þetta og við gerum með alla aðra hluti. Það gengur vonandi vel og ég lofa „hell of a show-i“.

Að lokum vill Pétur koma skilaboðum áleiðis til fólks.

„Ef þið eruð að meta hvort þið eigið að fara á tónleikana eða ekki þá myndi ég hugsa um það hvorum megin þið viljið vera í samræðunni þegar það er talað um þá eftir fimm ár. Ætlar þú að vera á réttum stað í sögunni? Eða brenna þig á því að Saint Pete auglýsti tónleika aldarinnar og þú trúðir honum ekki? Þetta eru stór orð sem ég ætla að standa við,“ segir Pétur brosandi og fullur tilhlökkunar að lokum.

Hér má nálgast nánari upplýsingar um tónleikana.