8. sætið

„Ég hefði nú viljað sjá þig ofar á listanum“ er setning sem ég hef heyrt seinustu daga og er nú líklega gott dæmi um að hverjum þykir sinn fugl fagur og allt það.

Fyrir utan hvað listinn okkar er stútfullur af harðduglegu og hæfileikaríku fólki, þá er sko engin tilviljun að ég vermi áttunda sætið. Nei, nei, þetta er allt saman vel úthugsað.

Því ólíkt Jóni Gnarr, sem ég reyndar dýrka bæði sem grínista og manneskju, þá er ég ekki að leita mér að þægilegri innivinnu. Ég fæ reyndar ónotahroll um allan líkamann bara við það að segja þetta orð: ÞÆGILEG INNIVINNA. Enda vanur að skrifa bækur á daginn, þjálfa handbolta á kvöldin og halda sjálfstyrkingarnámskeið um helgar.

Það má eiginlega frekar segja að ég sé að leita mér að ÓÞÆGILEGRI VINNU. Því eina ástæðan fyrir því að ég er að bjóða mig fram er sú að ég vil breytingar í borginni og breytingar geta verið erfiðar. Sérstaklega þegar um er að ræða kerfi sem situr svo fast í sömu hjólförunum að það hreyfist á við hraða snigilsins.

En breytingar ættu aldrei að vera gerðar nema með öflugum stuðningi borgarbúa og með það í huga ákvað ég að taka áttunda sætið.

Því þegar við horfum til kjörtímabilsins sem senn er að ljúka, þá er það alveg ljóst að það verða engar raunverulegar breytingar nema að Sjálfstæðisflokkurinn fái góða kosningu og nái að minnsta kosti átta mönnum inn.

Höfundur skipar áttunda sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík.