Dreymdi aftur og aftur að hann hefði unnið gullið sem hann klúðraði

McGrath var á öruggri leið með að vinna Ólympíugull í svigi karla, hafði trausta forystu eftir fyrri ferðina og mikið þurfti að fara úrskeiðis ef hann ætti að missa af gullverðlaununum.

Flúði út í skóg

En mikið fór úrskeiðis. McGrath festist í hliði, missti stjórn á sér og rann út úr brautinni. Norska stjarnan gafst upp á að ljúka ferðinni og henti frá sér stöfunum sínum og öllu lauslegu í bræðikasti. 

Eftir það yfirgaf hann brekkuna og „flúði“ eins langt í burtu og mögulegt var. Hann stoppaði ekki fyrr en hann var einangraður úti í horni í skógi. Þar lagðist hann niður og starði tómum augum upp í loftið.

Tuttugu dögum síðar tjáir Norðmaðurinn sig nú um atvikið sem hefur haft mikil áhrif á hann síðan og kom honum líka í heimsfréttirnar fyrir allt annað en hann óskaði.

Dreymt ótrúlega mikið

„Ég hef glímt við það að mig hefur dreymt ótrúlega mikið fyrstu tíu dagana,“ sagði Atle Lie McGrath við Verdens Gang.

„Ég endurlifði atvikið þar sem ég kræktist í hliðið. Það hefur brennt sig fast í heilann á mér. Það var nákvæmlega það sem ég hugsaði á þessum tíu til fimmtán sekúndum þarna,“ sagði McGrath.

„Og svo fór mig að dreyma að ég hefði klárað ferðina, að ég væri með gullverðlaunin um hálsinn og ég fann líkamlega fyrir þeim hangandi þar. En svo vaknaði ég og áttaði mig á því að þar var ekkert,“ sagði McGrath.

Missti afa sinn nokkrum dögum fyrir keppni

Það fylgir sögunni að Atle Lie McGrath hafði engan veginn fengið besta undirbúninginn fyrir svigkeppnina. Nokkrum dögum áður hafði hann misst afa sinn, sem þýddi mikið fyrir hann. Sorgin helltist yfir hann og það varð bara enn verra þegar Ólympíudraumurinn brast.

Í fyrstu vissi hann ekki hvað honum ætti að finnast um að sjónvarpsmyndirnar af honum, þar sem hann stefndi í bræði og gremju beint í átt að skóginum, fóru á flug og var deilt víða.

En í kjölfarið hefur hann fengið mörg stuðningsskilaboð þar sem fólk skrifar að það geti vel sett sig í hans spor og að það langi oft sjálft til að gera það sama.

Við erum ekki ofurhetjur

„Þetta allt sýndi kannski að það er eitthvað mannlegt við íþróttir. Við erum jú bara mannleg. Við erum ekki ofurhetjur. Ég er tilfinninganæmur náungi. Ég fel ekki hvað mér finnst, hvort sem það er gott eða slæmt,“ sagði McGrath.

Hann var viðstaddur jarðarför afa síns eftir Ólympíuleikana og eftir að hafa eytt tíma með fjölskyldu sinni var hann tilbúinn að ræða atvikið og hefja aftur keppni.