Lof­söngur til Lands­byggðarinnar

Í hjarta iðandi þjóðar, á bak við háleit markmið og stanslaust suð borgarlífsins, liggja ósungnar hetjur samfélagsins – smábæirnir. Þessi yfirlætislausu samfélög, sem oft gleymast í frásögn framfara, gegna ómissandi hlutverki við varðveislu sálar Íslands og miðlun á grunngildum í gegnum kynslóðirnar. Það er þar sem einstaklingurinn þrífst og þroskast.

Litlir bæir eru holdgervingur Íslands. Þar sem nágrannar eru ekki bara kunningjar heldur stórfjölskylda. Í því andrúmslofti skjóta gildi samkenndar og samúðar rótum og ýta undir tilfinningu um sameiginlega ábyrgð og gagnkvæma umhyggju. Þegar hamfarir dynja yfir hópast allir saman og veita hver öðrum stuðning. Þessi óbilandi samstaða er til vitnis um styrk smábæja á Íslandi.

Staðbundnar hátíðir og hátíðarhöld sameina kynslóðir, varðveita menningu og skapa tilfinningu um að tilheyra. En smábæir eru ekki bara geymslur fortíðar; þeir eru líka útungunarstöðvar framtíðarinnar. Andi nýsköpunar þrífst í þessum samfélögum þar sem einstaklingar eru hvattir til þess að hugsa út fyrir ramman og stunda ástríður sínar. Óhindraðir af ys og þys borgarlífsins hafa íbúar smábæja frelsi til að kanna sköpunargáfu sína og leggja sitt af mörkum til að bæta umhverfi sitt. Frjór jarðvegur samstöðunnar og hvatningarinnar er vaxtarhvati einstaklingsins.

Við sem myndum samfélagið í dreifbýlunum og landsbyggðinni erum verðir gilda þjóðar, verndarar hefða samfélags og arkitektar framtíðar Íslands. Í heimi sem oft fagnar hinu stóra og djarfa er gott að minnast forskotsins sem felast í því að kunna einnig að fóstra það smáa. Það að fóstra einstaklinginn, sem er jú minnsti minnihlutinn.

Höfundur er stærðfræðingur.