Stím-málið: Dómari bannaði spurningu um hvort lykilvitni hafi samið við sérstakan í fleiri málum

Reimar Pétursson, verjandi Jóhannesar Baldurssonar, spurði Svein Ingiberg Magnússon, lögreglumann sérstaks saksóknara, hvort að Magnús Pálmi Örnólfsson, lykilvitni í Stím-málinu, hefði samið við ákæruvaldið í umfangsmiklu markaðsmisnotkunarmáli Glitnis sem er til rannsóknar.  Símon Sigvaldason, dómsformaður, bannaði hins vegar spurninguna.

Magnús Pálmi var starfsmaður Glitnis og hafði réttarstöðu sakbornings í Stím-málinu þar til ákæra var gefin út en hann nýtur friðhelgi í málinu á grundvelli 5. greinar laga um sérstakan saksóknara.

Magnús greindi frá því í vitnaleiðslum á þriðjudag að hann hefði haft frumkvæði að því að „leggja öll spilin á borðið“  sumarið 2011 varðandi kaup eins fagfjárfestasjóða Glitnis í ágúst 2008 á víkjandi skuldabréfi sem útgefið var af Stím. 



Þjarmaði að lögreglumanninum

Saga Capital seldi sjóðnum bréfið en framburður Magnúsar gekk í megindráttum út á það að hann hefði alls ekki viljað kaupa skuldabréfið. Yfirmaður hans, Jóhannes Baldursson, sem ákærður er fyrir kaupin þrýsti hins vegar mjög á um það, að sögn Magnúsar.

Það er ekki ofsögum sagt að verjandi Jóhannesar hafi þjarmað að lögreglumanninum í dómsal í dag. Sveinn Ingiberg, ásamt tveimur öðrum rannsakendum átti fund með Magnúsi og verjanda hans í kjölfar þess að verjandinn hafði samband við Ólaf Þór Hauksson, sérstakan saksókara, þar sem kom fram að Magnús vildi komast undir 5. grein laga um sérstakan.  

Reimar spurði Svein hver hefði verið afstaða rannsakenda eftir þann fund.

„Afstaða okkar eftir fundinn þar sem hann sagðist vilja leggja öll spilin á borðið og afstaða okkar var sú að mæla með því að hann fengi þessa ívilnun [friðhelgi gegn ákæru],“  sagði Sveinn.

Lögðu mat á trúverðugleika framburðarins

Það var svo ríkissaksóknari sem lagði mat á það hvort Magnús fengi slíka ívilnun. Reimar spurði svo Svein hvort að rannsakendur hafi framkvæmt einhverja rannsókn á því hvot hann gæti haft einhverjar aðrar ástæður en „sannleiksástina“  þegar hann lagði spilin á borðið.

„Nei, í sjálfu sér ekki. Það var bara lagt mat á þennan framburð í samræmi við önnur gögn málsins og trúverðuleika framburðarins. En nei, það voru ekki dýpri pælingar en það,“  sagði Sveinn.

Stuttu síðar var lögreglumaðurinn spurður að því hvort að Magnús Pálmi hefði gert sambærilegan samning við sérstakan saksóknara vegna markaðsmisnotkunarmáls Glitnis. Magnús er með stöðu sakbornings í því máli líkt og hann hafði í Stím-málinu.

„Þarf ég að tjá mig um þetta?“  spurði Sveinn þá dómarann.

Krafðist úrskurðar um spurninguna

Reimar sagði þá að það væri augljóst að við úrlausn Stím-málsins myndi að einhverju leyti reyna á það hversu mikla hagsmuni Magnús Pálmi hefði af samningi sínum við ákæruvaldið. Ef það lægi fyrir að hann hefði gert annan samning við sérstakan sýndi það enn aukna hagsmuni vitnisins.

Dómsformaðurinn leyfði þá lögreglumannninum að svara.

„Þessi samningur sem gerður var laut að rannsókn þessa máls [Stím]. [...] Magnús Pálmi er sakborningur í þessu máli og það reynir ekki á 5. greinina fyrr en búið er að gefa út ákæru,“  sagði Sveinn en ekki er búið að gefa út ákæru í markaðsmisnotkunarmálinu.

Reimar ítrekaði þá spurningu sína um hvort samsvarandi samningur væri við Magnús í því máli og gerði saksóknari þá athugasemd við það. Dómarar réðu þá ráðum sínum og ákváðu svo að heimila ekki spurninguna.

Verjandinn var ósáttur við það og óskaði eftir því að fært yrði til bókar að Jóhannes Baldursson teldi sig eiga rétt á svari við spurningunni. Þegar vitnaleiðslu yfir lögreglumanninum lauk kvaðst Reimar svo óska eftir úrskurði um spurninguna. Mun dómurinn nýta hádegishléið til að fara yfir málið.