Íbúðalánasjóður

Afhverju heyrist ekki lengur í þeim háværu röddum sem kröfðust þess að Íbúðalánasjóður yrði lagður niður í núverandi mynd?

Ástæðan er einföld.

Hrakspár manna sem sögðu að viðskiptabankarnir réðu ekki við verkefnið hafa gengið eftir.

Ofþeynsla. Útrásarfyllerí. Timburmenn. Lausafjárþurrð.

Eftir sitja spámenn í eigin föðurlandi.

Auðvitað er Íbúðarlánasjóður lífsnauðsynlegur fyrir fasteignamarkaðinn. Og þótt eðlilegt sé að fara varlega í ríkisrekstri er óeðlilegt gefa viðskiptabönkunum eftir mónópólitíska fákeppni á þessu viðkvæma sviði sem varðar lífssparnað fólks.

Eiga íbúðakaup að vera lífsins lotterí ... háð spákaupmennsku manna sem kaupauka sig í gegnum góðærið en heimta svo ríkisaðstoð þegar á bjátar?  

Nei.

Frjálshyggjan er auðvitað fín ... en í föstum skorðum.

Og frelsi viðskiptalífsins er í rauninni aldrei frjálst ...

-SER.